ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

---

Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831). Σπουδαίος πολιτικός και διπλωμάτης. Ο πρώτος Κυβερνήτης τής Ελλάδος μετά την Επανάσταση του 1821, εναντίον τής Οθωμανικής κυριαρχίας. Επειδή εργάσθηκε σκληρά για την πρόοδο τής Ελλάδος και φαινόταν ότι θα τα κατάφερνε, ενόχλησε το κατεστημένο τής εποχής, το οποίο και φρόντισε να τον δολοφονήσει.

Το 1803 διορίσθηκε Γραμματέας τής Επικρατείας στην Ιόνιο Πολιτεία. Όταν οι Γάλλοι πήραν τα Επτάνησα, έφυγε στην Ρωσσία όπου και διορίσθηκε Σύμβουλος του Κράτους, κατόπιν Πρεσβευτής και τέλος Υπουργός Τών Εξωτερικών τού Τσάρου.

Στις 14 Απριλίου 1827 η Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε Κυβερνήτη τής Ελλάδος και στις 13 Ιανουαρίου 1828 ο Καποδίστριας φθάνει στο Ναύπλιο και αρχίζει το έργο του. Κάνει όλες τις προσπάθειες για να οργανώσει την διοίκηση, να βάλει μία τάξη στο νεαρό κράτος. Σχημάτισε υπό την προεδρία του ένα συμβούλιο και συγκρότησε το γνωμοδοτικό σώμα «Πανελλήνιον». Ο Καποδίστριας εργάσθηκε με σύστημα και με επιμονή.

Ίδρυσε πολλά εκπαιδευτήρια (δημοτικά, γυμνάσια, διδασκαλεία), μουσείο, βιβλιοθήκη, ορφανοτροφείο στην Αίγινα για τα ορφανά τών Αγωνιστών, φρόντισε για τον στρατό, κανόνισε τα της στρατολογίας και ίδρυσε την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων . Οργάνωσε τα άτακτα στρατεύματα σε 8 χιλιαρχίες και ώρισε να πληρώνεται ο μισθός τών αξιωματικών και των στρατιωτών από το κράτος, ώστε ο στρατός να γίνει εθνικός και να πάψει να ανήκει στους οπλαρχηγούς. Κυνήγησε τους κουρσάρους οι οποίοι ρήμαζαν τα νησιά τού Αιγαίου και ξεκαθάρισε την Στερεά Ελλάδα από τα απομεινάρια τών Οθωμανών.

Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την γεωργία, ίδρυσε γεωργική σχολή στην Τύρινθα όπου έβαλε για πρώτη φορά και καλλιέργησαν την πατάτα. Έκανε απογραφή τού πληθυσμού και έδωσε το δικαίωμα ψήφου στους άνδρες από ηλικία 25 ετών. Χώρισε την χώρα σε τοπικές διοικήσεις (νομούς). Ίδρυσε το πρώτο ταχυδρομείο , φρόντισε για την υγεία τού λαού και ενίσχυσε το εμπόριο.

Αφού εδώρησε όλη την περιουσία του στο κράτος, ίδρυσε στην Αίγινα ένα πιστωτικό ίδρυμα (Τράπεζα) και έκοψε τον «φοίνικα», δηλαδή νόμισμα το οποίο φέρει ως σύμβολο το ομώνυμο πτηνό το οποίο αναγεννάται από τις στάχτες του, όπως η Ελλάς από τις στάχτες τού Αγώνα. Φρόντισε για την εξόντωση των πειρατών οι οποίοι είχαν ως ορμητήριο τις Σποράδες, διέταξε να συνταχθεί κανονισμός εμπορικής ναυτιλίας και ίδρυσε ναυπηγεία στον Πόρο και στο Ναύπλιο.

Το 1829 κατεσκεύασε την πρώτη (όπως την εχαρακτήρισε ο ίδιος) «Εθνική Οδό» η οποία ένωνε την Μεθώνη με την Πύλο. Έβαλε σε εφαρμογή κώδικες νόμων και κατήρτισε τον πρώτο οργανισμό λειτουργίας δικαστηρίων με 3-μελή πρωτοδικεία και 5 εφετεία.

Ο Καποδίστριας με την πολιτική του δυσαρέστησε πολλούς από τους παλαιούς προύχοντες και πολιτικούς, αλλά και παλαιούς Αγωνιστές τής Ανεξαρτησίας. Έγιναν εναντίον του στασιαστικά κινήματα. Ο αδελφός τού Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη , Κωνσταντίνος και ο γυιός του Γεώργιος, βάλθηκαν να εξοντώσουν τον Καποδίστρια και οργάνωσαν την δολοφονία του.

Του επετέθησαν την Κυριακή 9 Οκτωβρίου (27 Σεπτεμβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο ) 1831 στις 6 το πρωΐ, την ώρα κατά την οποία επήγαινε να εκκλησιασθεί στον Ιερό Ναό τού Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο. Ο ένας τον πυροβόλησε με πιστόλα και ο άλλος βύθισε στην κοιλιά του ένα μαχαίρι. Ο Κυβερνήτης έπεσε νεκρός. Τον έναν δολοφόνο τον εσκότωσαν επί τόπου, οι ακόλουθοι του Καποδίστρια. Ο άλλος συνελήφθη, δικάσθηκε, καταδικάσθηκε και τουφεκίσθηκε.

Η σορός του Καποδίστρια ενταφιάσθηκε στην πατρίδα του,την Κέρκυρα. Δύο μαρμάρινοι ανδριάντες του, ο ένας στο Ναύπλιο και ο άλλος στην Αθήνα , μπροστά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών , τιμούν την μνήμη του.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΟΡΚΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΕΦΗΒΟΥ

Δε θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά ούτε θ’ αφήσω
μέσα στη μάχη μοναχό το συμπολεμιστή μου
μ’ όποιον βρεθώ. Και μόνος και με πολλούς αντάμα
για τ’ άγια και για τα ιερά θα πολεμώ γενναία.
Και την πατρίδα πιο ισχυρή, πιο ωραία και πιο μεγάλη
απ’ ό,τι παίρνω σήμερα θα τηνε παραδώσω.
Και θα υπακούω στους άρχοντες, θα πειθαρχώ στους νόμους
σ’ αυτούς κι όσους ομόφωνα ο λαός θε να ψηφίσει.

Κι ούτε θ’ αφήσω τους θεσμούς κανένας να χαλάσει,

μα θα τους υπερασπιστώ και μόνος μου και μ’ άλλους.

Κι ό,τι ιερό και πατρικό περίσσια θα τιμήσω.
Ας μου είναι μάρτυρες γι’ αυτά η Άγλαυρος κι ο Δίας,
ο Ενυάλιος κι η Θαλλώ, η Αυξώ κι η Ηγεμόνη.

(Λυκούργου, Κατά Λεωκράτους, μετάφραση Χάρη Σακελλαρίου)

Αχίλλειο

Το Αχίλλειο είναι ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Κέρκυρας και βρίσκεται περίπου 10 χλμ. από την πόλη. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Raffaele Caritto και χτίστηκε το 1890. Το οίκημα αυτό χτίστηκε για την αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας, η οποία λόγω της ευαίσθητης υγείας της ζήτησε την οικοδόμηση αυτού του καταφυγίου στο νησί. Το αφιέρωσε στον Αχιλλέα, απ’ όπου και το όνομα του και το γέμισε με αγάλματα ψευδοαρχαίου ύφους. Το πιο γνωστό είναι ο Αχιλλέας Θνήσκων του Χέρτερ. Η Ελισάβετ δολοφονήθηκε το 1898. Το 1907 ο Κάιζερ Βίλχεμ Β' αγόρασε το Αχίλλειο. Υπήρξε άνδρας με απεριόριστη φιλοδοξία αλλά περιορισμένο γούστο. Τοποθέτησε ένα ηλεκτρικό κουδούνι διπλά στην τουαλέτα του και μια τεράστια σέλα αλόγου, που του χρησίμευε σαν γραφείο. Επίσης ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Αχιλλέα με την εξής επιγραφή «Στον μέγιστο των Ελλήνων από τον μέγιστο των Γερμανών». Το Αχίλλειο μπορεί να επισκεφτεί κανείς ορισμένες ώρες της ημέρας.Το Αχιλλειο κτιστηκε κατα τα ετη 1889-1891 στη θεση που αλλοτε βρισκοταν η επαυλη ενος επιφανους κερκυραιου το Πετρου Βραιλα-Αρμενη.Το κτηριο ειναι πομπηιανου ρυθμου.η υπολοιπη διακοσμηση εγινε με επιλογη της ελισαβετ.

Λευκίμμη Κέρκυρας

Η Λευκίμμη είναι κωμόπολη της νότιας Κέρκυρας και έδρα του ομώνυμου Δήμου Λευκιμμαίων.

Η ευρύτερη περιοχή, που περιλαμβάνει τους Δήμους Λευκιμμαίων και Κορισσίων, εκτείνεται απο την Μεσογγή και τον ομώνυμο ποταμό, ως το νοτιότερο άκρο της Κέρκυρας, τον Ασπρόκαβο (τον επονομαζόμενο cavo bianco της ενετικής εποχής). Η περιοχή αναφέρεται και ειναι γνωστή από τα μεσαιωνικά χρόνια με την ονομασία Alechimmo,στο στενό της Λευκίμμης είχε διεξαχθεί η περίφημη ναυμαχία μεταξύ των Κορινθίων και Αθηναίων κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Κέρκυρα, δεν είναι ορεινή, έχει χαμηλούς λόφους κατάφυτους από ελιές, και στα πεδινά καλλιεργούνται εσπεριδοειδή και αμπελώνες με κρασί γνωστό στην Κέρκυρα. Έχει πολλά χωριά διάσπαρτα σε καθε γωνιά της, οικισμούς σε πράσινο φόντο και παραλίες. Επίσης έχει τουριστικές περιοχές οπως ο Άγιος Γεώργιος στις Αργυράδες, ο Κάβος, με μεγαλύτερη κίνηση κατά την καλοκαιρινή περίοδο, η παραλία του Μαραθιά, ο Μάλτας ή Αγια Βαρβάρα, το Γαρδένο θέρετρο για ήρεμες διακοπές,η Μπούκα. Υπάρχει η ομώνυμη πόλη της Λευκίμμης, ένας εκτεταμένος συνοικισμός από πολλές γειτονιές, όπως οι Ριγγλάδες, οι Αναπλάδες, οι Άγιοι Θεόδωροι, το Ποτάμι με το γραφικό κανάλι του, και τα Μελίκια.

Στη Λευκίμμη βρίσκεται η λίμνη Κορισσίων που συνδέεται με ενα στενό δίαυλο με την θάλασσα. Κοντά στον Κάβο σε μια κατάφυτη περιοχή βρίσκεται ο Αρκουδίλας, με ένα παλιό μοναστήρι. Η Λευκίμμη διαθέτει λιμάνι που εξυπηρετεί πολύ κόσμο και συνδέεται με το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Στην Λευκίμμη βρίσκονται αλυκές με πολύ καλής ποιότητας αλάτι, και είναι μια πλουτοπαραγωγική ανάσα για την περιοχή. Στην ευρύτερη περιοχή ανήκουν ακόμα η Μπούκαρηστην οποία θα μπορεί κανείς να φάει φρέσκο ψάρι, και το ορεινό χωριό Χλωμός. Οι Λευκιμμιώτες έχουν μια ιδιαίτερη ντοπιολαλιά και τοπική ενδυμασία. Στους δρόμους θα συναντήσει κανείς γυναίκες να κουβαλούν με καταπληκτική ισορροπία δοχεία στο κεφάλι.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Το νησί της Κέρκυρας τον καιρό των Βενετσιάνων είχε διαιρεθεί σε τέσσερα μεγάλα τμήματα, τα λεγόμενα βαϊλίκια, balie. Ένα από αυτά είναι του Αλευχιμου (Λευκίμμης), απ' όπου και το εναλλακτικό τοπονύμιο, διασωθέν εως σήμερα "Αλεύκι".

Το βαιλίκι της Λευκίμμης ήταν εξαρτημένο κατ'ευθείαν απο τον βαϊλο και πλήρωνε φόρο σαράντα ρεάλια στη διετία. Είχε εναν Πρωτοπαππά υποκείμενο στον Μέγα Πρωτοπαππά, και είχε σημαία-bandiera-όπως και τα άλλα βαιλίκια. Σε αυτή τη "σημαία" ανάλογα με τον πληθυσμό διορίζονταν προεστοί και κλητήρες που είχαν αστυνομικά καθήκοντα.

Όλα τα χωριά είναι χτισμένα μακριά απο την θάλασσα για τον φόβο των επιδρομών πειρατών που λυμαίνονταν τον τόπο. Άλλα χωριά είναι χτισμένα σε κορυφές λόφων ανάμεσα στα δέντρα ή σε πεδινές εκτάσεις μακριά πάντα απο την θάλασσα. Ο πληθυσμός της περιοχής σε διάφορες χρονικές περιόδους αποδεκατίστηκε απο την πανούκλα και ολόκληρα χωριά εξαφανίστηκαν απο το χάρτη, όπως ο Μαραθιάς που οι κάτοικοι -όσοι απέμειναν- άλλαξαν τοποθεσία, οι κάτοικοι του Χλωμού, και των Ρουμανάδων. Τον καιρό των Βενετσιάνων μεγάλο μέρος της γης ανήκε σε τιμάρια και σε εκκλησιαστικά κτήματα που ήταν αναπαλλοτρίωτα. Ο τιμαριούχος είχε επάνω στους ανθρώπους που του ανήκαν και ήταν δούλοι,και δικαστική εξουσία. Οι καλλιεργητές ήταν δουλοπάροικοι των κτημάτων της περιοχής. Σύμφωνα με αυτό ο γαιοκτήμονας-αγροδότης παραχωρούσε στο χωρικό-αγρολήπτη χέρσα γη σε μια διηνεκή αγροληψία, αλλά ιδιοκτήτης δεν ήταν, το είχε "μισιακό" ο χωρικός.

Κάθε χωριό της Λευκιμμης έχει κάτι ξεχωριστό να επιδείξει: Οι Ριγγλάδες έχουν παραδοσιακά σπίτια αρχοντικά και μια ιδιαίτερη λαική αρχιτεκτονική, έχει να επιδείξει βυζαντινή καταγωγή αφού το όνομα προέρχεται απο την οικογένεια Ρίγγλη που έζησε στην περιοχή τον μεσαίωνα. Σημαντικής περιηγητικής αξίας είνια οι αλυκές Λευκίμμης, οι οποίες βρίσκονται πλησίον των Ριγγλάδων.

Οι Αναπλάδες βρίσκονται δίπλα στις Ριγγλάδες (ουσιαστικά αποτελούν ενιαίο οικιστικό σύνολο) και για την ετυμολογία της ονομασίας υπάρχουν δυο εκδοχές η πρώτη ειναι οτι εγκαταστάθηκαν στρατιώτες το 1540 απο το Ναύπλιο (Αναπλιώτες) κυνηγημένοι απο τους Τούρκους. Η δεύτερη εκδοχή στηρίζεται στην παλιά και πιθανά βυζαντινή οικογένεια των Ανοπουλαίων.

Τα Μελίκια οφείλουν την ονομασία τους στην οικογένεια Μελίκη που ζούσε στη περιοχή απο τον 15ο αιώνα και διαθέτει μια εκκλησία τον Αγιο Ισαυρο με σπάνιες τοιχογραφίες και εικόνες του 16ο αιώνα.

Οι οικισμοί Παλαιοχωρίου και Νεοχωρίου, αποτελούν ενιαίο οικιστικό πλέγμα, είναι χωριό με πολύ καλιέργια, γεωργικό και με ωραία θέα.

Στην ευρύτερη περιοχή οι Αργυράδες εχουν να επιδείξουν με τα στενά καντούνια, τα βόλτα, και την αρχιτεκτονική των σπιτιών που θύμιζουν έντονα την εποχή των Ενετών,ενδιαφέρον στον επισκέπτη.

Το Νεοχωράκι κατοικήθηκε τον 19ο αιώνα απο Αρβανίτες, ο Πετριτής η αρχαία Εγρίπος, παραλιακό χωριό με ψαροταβέρνες.

Επίσης ο Χλωμός χωριό της Λευκίμμης χτισμένο σε μια βουνοκορφή με απεριόριστη θέα και παραδοσιακά σπίτια,και σύμφωνα με μαρτυρίες έζησε ο Θωμάς Παλαιολόγος αδελφός του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα και Δεσπότης της Ηπείρου μετα την κατάληψη της Πελοποννήσου απο τους Τούρκους.

Το Περιβόλι, ακόμα ενα μεγάλο χωριό με τη δική του ξεχωριστή ομορφιά, παλιά σπίτια κολητά το ενα με το άλλο και εκκλησίες που προκαλούν το ενδιαφέρον.

Ο Κάβος κατάφυτη περιοχή με αιωνόβιες ελιές, τα τελευταία χρόνια λόγω της ρηχής εξαιρετικής ομορφιάς ακτής, εξελίχτηκε σε κορυφαίο τουριστικό προορισμό για τους Άγγλους.

Το 1804 ήρθαν στην Κέρκυρα 1300 Σουλίωτες με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη, η Επτάνησος Πολιτεία τους έδωσε χωράφια στη Λευκίμμη, αλλα αυτοί ήταν πολεμιστές και δεν είχαν διάθεση για καλλιέργειες και σκορπίσανε κλαίοντες την απώλεια των ορέων τους, όπως έλεγαν.

Κουμ-Κουάτ: Το χρυσό πορτοκάλι

Το χρυσό πορτοκάλι στα κινέζικα είναι ‘kam kwat’ και από εκεί έμεινε να αποκαλείται κουμ κουάτ (kumquat στα αγγλικά) το παράξενο αυτό δέντρο που καλλιεργείται εκτεταμένα στην Κέρκυρα από το 1924. Λέγεται, μάλιστα, ότι το έφερε στο νησί ο Βρετανός γεωπόνος Μέρλιν. Μετά από υπουργική απόφαση του 1994, μάλιστα, ανακηρύχθηκε προϊόν ποιότητας προστατευόμενης γεωγραφικής ένδειξης.

Το Κουμ κουάτ είναι ένα δέντρο που ανήκει στην κατηγορία των εσπεριδοειδών και δεν ξεπερνά τα 2,5 μέτρα ύψος. Ο καρπός του ωριμάζει το Δεκέμβριο και, όπως και σε άλλα εσπεριδοειδή, από πράσινος γίνεται πορτοκαλί. Έτσι, η καταλληλότερη περίοδος για το μάζεμα είναι από τον Ιανουάριο μέχρι το Φεβρουάριο. Ο καρπός είναι πιο μικρός κι από το μανταρίνι, έχει κουκούτσια και τρώγεται με τη φλούδα. Όπως όλα τα εσπεριδοειδή, είναι πλούσιος σε βιταμίνες Α και C. Η γεύση του όμως είναι ιδιαίτερα οξεία και γλυκόπικρη γι’ αυτό και συνήθως δεν τρώγεται ωμό. Είναι όμως εξαιρετικό για λικέρ, μαρμελάδες και γλυκό του κουταλιού. Γι’ αυτό, το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής μεταποιείται στο νησί της Κέρκυρας ενώ σημαντικό ποσοστό των παραγόμενων προϊόντων εξάγεται σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Κουμ κουάτ καλλιεργείται εντατικά στην Κέρκυρα και, συγκεκριμένα, στο βόρειο μέρος του νησιού, στον κάμπο Νυμφών, στην περιοχή Πλάτωνα όπου το έδαφος, το ήπιο κλίμα και το νερό της περιοχής ευνοούν την ανάπτυξη και την καρποφορία του. Οι καλλιέργειες καλύπτουν συνολικά πάνω από 500 στρέμματα. Κάθε χρόνο η παραγωγή πλησιάζει τους 140 τόνους.

Μεταλλάξεις και τερατογενέσεις στις πληγείσες περιοχές.

Η κ.Πολυξένη Νικολοπούλου-Σταμάτη,αναπληρώτρια καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής Αθηνών,τονίζει:
"Βρισκόμαστε όλοι μπροστά σε μια πρωτόγνωρη και ιδαίτερα περίπλοκη κατάσταση.
Το ανησυζητικό είναι ότι οι διοξίνες έχουν την δυνατότητα να αποθηκεύονται στο λίπος των ζώων αλλά και των ανθρώπων,προκαλώντας μεταλλάξεις και τερατογενέσεις.
Αντίστοιχες είναι οι επιδράσεις από τους πολυαρωματικούς υδρογονάνθρακες,που είναι ουσίες καρκινογόνες και μεταλλαξιογόνες.
Με μικρότερες ποσότητς διοξίνης στους Ταγαράδες,από την πυρκαγιά που ξέσπασε εκεί,παρατηρήθηκαν έπειτα από μερικούς μήνες τερατογενέσεις σε κοπάδι.
Εαν λοιπό δούμε στο μέλλον τερατογενέσεις και σε ζώα των πληγεισών περιοχών,θα σημαίνει ότι εχουμε μεγάλο πρόβλημα."

Γιατί τους Κερκυραίους μας φωνάζουν "παγανέλια".

Ολοι γνωρίζουμε ότι η Κέρκυρα είναι νησί της βορειοδυτικής Ελλάδας.
Παλιά,μια από τις κυριώτερες ασχολίες των κατοίκων της Κέρκυρας ήταν η αλιεία.
Στην παλιά εποχή το σημαντικότερο και αποδοτικότερο μέσο αλιείας ήταν η τράτα.
Η τράτα είναι δύο μεγάλα διχτυα ενωμένα με μεγάλα μάτια που στην ένωση τους σχηματίζεται ο σάκκος συλλογής των ψαριών,ένα δίχτυ με πολύ μικρά μάτια που εγκλωβίζει τα ψάρια.Ολα αυτά τα δίχτυα εξοπλισμένα με φελλούς και βολίμι για να κρατιούνται ανοιχτά.Στα δύο μεγάλα δίχτυα είναι δεμένα δύο σχοινιά,ώστε να ρυθμίζεται η απόσταση του ψαρέματος από την ακτή.
Πως γίνεται το ψάρεμα?
Ενα καίκι φεύγει από την ακτή αφήνοντας την άκρη του ενός σχοινιού και ανοίγεται στην θάλασσα απλώνοντας τα δίχτυα.Σχηματίζει έτσι ενα ημικύκλιο με κεντρο του ημικυκλίου τον σάκκο συλλογής.Επιστρέφει φέρνοντας το σχοινί του άλλου διχτυού πάλι στην ακτή αλλά σε απόσταση από το πρώτο.
Στην ακτή λοιπόν,υπάρχουν από την κάθε μεριά του σχοινιού 3-5 τραβηκτές και αρχίζουν να καλάρουν.Τραβούν δηλαδή την τράτα στην ακτή συγχρονισμένα.
Τα ψάρια που έχουν κλεισθεί στο ημικύκλιο προσπαθούν να φύγουν απεγνωσμένα.Τα μεγάλα μάτια από το δεξιό και αριστερό μεγάλο δίχτυ ανοιγοκλείνουν και τους δημιουργούν πανικό.Ετσι η μόνη τους διαφυγή είναι να πάνε μπροστά που τους περιμένει ο σάκκος με τα μικρά μάτια.Και η αυτή η διαφυγή τους είναι μοιραία.Ο σάκκος τα εγκλωβίζει και δεν μπορύν να φύγουν.
Οπως λοιπόν καταλαβαίνετε αυτή η μέθοδος ψαρέματος ήταν αποδοτική γιατί η τράτα έπιανε όλων των ειδών τα ψάρια που είχε εγκλωβίσει.
Οι εργάτες της τράτας (οι τραβηκτές) δεν έπαιρναν μεροκάματο,αλλά το φαί τους και μερτικό από την ψαριά.
Οταν γινόνταν η διανομή,το αφεντικό κρατούσε για τον ευατό του τα καλά ψάρια,που τα μοσχοπουλούσε στην κεντρική ψαραγορά της Κέρκυρας και το λιανόψαρο το έδινε για μερτικό στους τραβηκτές.Αυτό το λιανόψαρο είχε την ιταλική ονομασία braganeli.
Εβαζαν,λοιπόν το braganeli στα κοφίνια και γυρνούσαν στα χωριά και στις φτωχοσυνοικίες της Κέρκυρας,να το πουλήσουν και να γυρίσουν το βράδυ στο σπίτι με μεροκάματο.
Επρεπε όμως να διαλαλήσουν το εμπόρευμα και το είδος του,για να κατέβουν οι πελάτες.
Η λέξη braganeli ήταν δύσκολη.Ετσι λοιπόν φώναζαν στις γειτονιές και στα χωριά:
Παγανέλι,παγανέλι!!!!
Κάποιοι από την απέναντι Ηπειρωτική Ελλάδα που επισκεπτόνταν την Κέρκυρα,είτε για να προσκυνήσουν τον Αγιο Σπυρίδωνα,είτε για να εμπορευθούν το λάδι ,που ήταν άφθονο στην Κέρκυρα,άκουγαν τις κραυγές των ψαράδων που διαλαλούσαν παγανέλι-παγανέλι και νόμιζαν ότι φώναζαν τους κατοίκους με το ονομά τους.Πίστεψαν δηλαδή ότι όλοι οι κάτοικοι της Κέρκυρας ονομαζόνταν παγανέλι.Και μας το κόλλησαν!!!

ΑΡΗΝΗ. Ενα όμορφο χωριό της Ζαχάρως μέχρι τις 24/08/2007

Η Αρήνη ήταν ένα πανέμορφο χωριό του Δήμου Ζαχάρως μέχρι τις 24/08/2007,πνιγμένο κυριολεκτικά μέσα στο πράσινο.
Κτισμένο σε μια καταπράσινη πλαγιά του βουνού,απέχει 6 χιλ.από την πόλη της Ζαχάρως.
Ηταν περιτριγυρισμένη από τρεις καταπράσινους λόφους,το Κομπόρι με τα μεγάλα πεύκα του,ο Ανεμόμυλος με τις τεράστιες Αριές του (δρύς) και η Αρίτσα με τις γέρικες ελιές της.
Μεσα στο χωριό έτρεχαν τρεις πλακόστρωτες βρύσες με νερό που έβγαινε από το βουνό.Η πάνω βρύση,η κάτω βρύση και η βρύση του Παππά.
Σε απόσταση 2 χιλ υπάρχει το φαράγγι του Ανυδρου ποταμού,που σχηματίζει μια φυσική λίμνη ,τα Γεράνια,που οι νέοι μάθαιναν εκεί το πρώτο τους κολύμπι.
Στην πλατεία,η εκκλησία του χωριού ο Αγιος Αθανάσιος,ακουγε με ευχαρίστηση το κελάρυσμα της πάνω βρύσης,αγαλίαζε ατενίζοντας τους καταπράσινους λόφους και το χωριό,και έριχνε και μια ματιά από κάτω στο καφενείο του Αγγελή μήπως και ξεφύγει καμμιά κακή κουβέντα από τους παίκτες της πρέφας,εστηνε αυτί για να ακούσει τις χαρούμενες κουβέντες των κατοίκων και γέλαγε με τα μικρά παιδιά που έπαιζαν στο προαύλιο της.
Ο Αγγελής ο μοναδικός καφετζής του χωριού,πηγαινοορχόνταν με καφέδες και άδεια ποτήρια του νερού.Οι πελάτες πήγαιναν μόνοι τους απέναντι στην Πάνω βρύση και γέμιζαν τα ποτήρια τους νερό.Η βρύση τους χαιρετούσε και τους έδινε απλόχερα το γάργαρο
καθαρό νερό της.
Μετά τις 24/08/2007 όλα παρέμειναν στην θέση τους αλλά αλλαγμένα.
Ο εκκλησία του Αγίου Αθανασίου συνεχίζει να ακούει το παραπονεμένο κελάρυσμα της πάνω βρύσης,να ατενίζει λυπημένη τους καμμένους λόφους και το χωριό,να ρίχνει μια ματιά από κάτω στο καφενείο του Αγγελή και να μην ακούει καμμία κακή κουβεντα,γιατί οι κάτοικοι δεν έχουν όρεξη να παίξουν χαρτιά,να στήνει αυτί και να ακούει τις λυπημένες κουβέντες των κατοίκων και να κλαίει γιατί τα μικρά παιδιά δεν παίζουν πλέον στο προαύλιο της.
Ο Αγγελής ο καφετζής,συνεχίζει να πηγαινοέρχεται ακόμη με καφέδες αλλά με τα ποτήρια γεμάτα εμφιαλωμένο νερό.Το γάργαρο καθαρό νερό της Αρήνης το έκριναν πλέον ακατάλληλο,λόγω των πυρκαιών.
Η πάνω βρύση συνεχίζει να τρέχει,όχι πλέον γάργαρο καθαρό νερό,αλλά δάκρυα από το παράπονο της που κανείς πλέον δεν την χαιρετάει και δεν την επισκέπτεται.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΑΡΗΝΗ:

Κοκτέιλ ρύπων απειλεί ζωές.

Οι κάτοικοι των περιοχών που επλήγησαν από τις πυρκαγιές θα πρέπει τώρα να μάθουν να ζούν -πέραν των άλλων δυσκολιών-και με την εκτεταμένη ρύπανση στο χώμα και στο νερό.

Οπως επισημαίνει στην "Καθημερινή της Κυριακής" ο κ.Κ.Νικολάου,χημικός περιβάλλοντος,οι πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια εκτόξευσαν στην ατμόσφαιρα κοκτέιλ ρύπων.
Με συντηρητικές εκτιμήσεις,ειδικά οι διοξίνες που διέφυγαν προς το περιβάλλον είναι της τάξης των 100 γραμμαρίων,ποσότητα ισοδύναμης τοξικότητας με τις ετήσιες εκπομπές που προέρχονται από το σύνολο των βιομηχανικών μονάδων της Γερμανίας.
Μιλάμε για τρομακτική ρύπανση που έφθασε μέχρι τη Λιβύη,σημειώνει ο κ.Νικολάου.

Λίγα λόγια για το χωριό μου.

ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΑ ΕΙΚΟΝΕΣ:








Βασιλάτικα.Ενα μικρό χωριουδάκι,200 περίπου κατοίκων στην Νότια Κέρκυρα,πνιγμένο κυριολεκτικά στο πράσινο.Ανεβασμένο σε ένα λόφο,πάνω από την θάλασσα.
Σύμφωνα με την παράδοση,το χωριό ονομάσθηκε Βασιλάτικα,γιατί από εκεί πέρασε και έμεινε για λίγες ημέρες,ο τελευταίος Αυτοκράτορας (Βασιλιάς) του Βυζαντίου,Κων/νος Η ο Παλαιολόγος,με αφορμή της μετάβασης του στην διπλανή Ιταλία,για την σύνοδο της Φλωρεντίας των δύο εκκλησιών.
Στο χωριό μου δεν παρατηρείται μετανάστευση στα μεγάλα αστικά κέντρα.Μόνο 10% των κατοίκων έχουν μεταναστεύσει σε περιοχές εκτός νήσου Κέρκυρας (μεταξύ αυτών και η αφεντιά μου).
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός για το καλοκαίρι (ξενοδόχοι,ιδιοκτήτες τουριστικών καταλυμάτων,εστιατορίων κλπ,ξενοδοχουπάλληλοι στα μεγάλα ξενοδοχεία της ευρύτερης περιοχής κλπ) και η ελαιοκαλλιέργεια τον χειμώνα.Εχουν καλό εισόδημα και επομένως δεν έχουν λόγο μετανάστευσης.
Στο χωριό μου δεν υπάρχουν καφενεία.Παλιά υπήρχαν τρία καφενεία στο χωριό τα οποία σήμερα είναι κλειστά,λόγω τεχνικών προβλημάτων.Οι ιδιοκτήτες πέθαναν και τα παιδιά τους δεν επιθυμούν να συνεχίσουν το επάγγελμα,και έτσι τα καφενεία τα μετέτρεψαν σε πολυτελείς βίλες.Παρόλα αυτά όμως στο χωριό δεν λείπουν χώροι συνευρεσης των κατοίκων,τουλάχιστον για τους χειμερινούς μήνες.Ο Πολιτιστικός σύλλογος Βασιλατίκων μετέτρεψε το παλιό Δημοτικό σχολείο σε αίθουσα συνέυρεσης των κατοίκων.Με τραπεζοκαθίσματα,μπαρ,πιγκ πογκ,χαρτιά,τηλεόραση με γιγάντια οθόνη,βιβλιοθήκη,αρχείο κλπ.Το παλιό κοινοτικό κατάστημα χρησμοποιείται σήμερα για ιατρείο,με ιντερνετ και on line σύνδεση με το Ωνάσειο καρδιουχειργουγικό κέντρο για τυχόν καρδιολογικά προβλήματα και παροχή Α βοήθειας.
Υπάρχει χορευτικός σύλλογος για την διάδοση και παρουσίαση των Κερκυραικών χορών με συμμετοχές σε πανελλήνια φεστιβαλ παραδοσιακών χορών.
Το χωριό μου διαθέτει και ένα από τα ποιο σύγχρονα γήπεδα 5χ5 της Κέρκυρας,που γίνονται τουρνουά ποδοσφαίρου από όλο το νησί.Επίσης διαθέτει γήπεδο μπάσκετ.
Στο χωριό υπάρχουν ξενοδοχεία Α,Β,Γ κατηγορίας,εστιατόρια,μπαρ,ταβέρνες.
Αυτά τα λίγα λόγια για το χωριό μου.

Νίκος και Μαριγώ.

Ο Νίκος και η Μαριγώ,ήταν δύο αδέλφια,ηληκιωμένα,που ζούσαν στην Μάκιστο.Ζούσαν μόνα τους,ευτυχισμένα με μόνη τους παρέα την αγάπη των συγχωριανών τους και τα ζώα τους,που δέθηκαν μαζί τους και τα θεωρούσαν μέλη της οικογενείας τους.Ολα καλά και ευτυχισμένα,μέχρι την αποφράδα ημέρα της 24/08/2007.
Οι φλόγες έφθασαν στο χωριό,έκαιγαν σπίτια,απειλούσαν ανθρώπινες ζωές.Ο άνεμος λυσσομανούσε και οι φλόγες,για πείσμα του ανέμου,θέριευαν περισσότερο,λές και γινόνταν μια ανελέητη μάχη μεταξύ ανέμου και φωτιάς.
Οι κάτοικοι του χωριού,αβοήθητοι σε αυτή την γιγάντια μάχη μάχη των θεριών προσπάθησαν να περισώσουν ότι μπορούσαν.Πάνω από όλα την ζωή τους.Αυτό έκαναν και ο Νίκος και η Μαριγώ.Προσπάθησαν να σώσουν τη ζωή τους,όχι μόνο της δικής τους αλλά όλης της "οικογένειας".Στην οικογένεια αυτή ανήκε και το γαιδουράκι τους.Μάταια το περιπολικό της Αστυνομίας προσπαθούσε να τους πάρει μαζί του σε ασφαλές μέρος.Το γαιδουράκι,φυσικά,δεν χωρούσε στο περιπολικό.Η φωτιά πλησίαζε επικίνδυνα.Το περιπολικό παρά τις επίμονες προσπάθειες έφυγε άπρακτο.Ο Νίκος και η Μαριγώ,σέρνοντας το γαιδουράκι από το σχοινί του,συνέχισαν πεζοί το δρόμο της μοιραιας διαφυγής,τον δρόμο που τους οδηγούσε η μοίρα τους,το "γραμμένο",όπως θα λέγαμε.Τον δρόμο του θανάτου.
Πέρασαν το εκκλησάκι του Αη Γιώργη.Λίγο πιο πέρα ο θάνατος σταμάτησε και τους τρείς με την μορφή πύρινης λαίλαπας.Τον Νίκο την Μαριγώ και το γαιδουράκι.
Σήμερα,στο σημείο αυτό,το μόνο που θυμίζει την οικτρή εικόνα του χαμού είναι,ένα μικρό εικονοστάσι για τον Νίκο και την Μαριγώ και μια ανθοδέσμη με μαραμένα λουλούδια,πλέον,για το γαδουράκι.

Ιαματικά λουτρά Καιάφα.Ανάσα ζωής για την πυρόπληκτη Ζαχάρω

Η Ζαχάρω εκτός από την φυσική της ομορφιά διαθέτει και τις περισσότερο ονομαστές ιαματικές πηγές στον κόσμο.Τα περίφημα λουτρά του Καιάφα.Η περιοχή ονομάσθηκε έτσι,γιατί,σύμφωνα με την παράδοση, ταξίδευε, λέει, ο Καϊάφας, ο αρχιερέας που δίκασε τον Χριστό, για τη Ρώμη και έξω από τη Ζαχάρω το πλοίο του ναυάγησε. Κολύμπησε μέχρι τη στεριά, βρήκε τη σπηλιά των Ανιγρίδων νυμφών, εκεί όπου αναβλύζει το ιαματικό νερό, κι έκανε ένα μπάνιο για να συνέλθει από τις κακουχίες. Από τότε, τα νερά πήραν τη βρωμιά του (έχουν τη χαρακτηριστική μυρωδιά του κλούβιου αυγού).Βέβαια η βρωμιά αυτή δεν ωφείλεται στον Καιάφα τον Αρχιερέα,για το ανοσιούργημα της καταδίκης του Χριστού,αλλά στην σύνθεση του νερού που είναι το θείον,απαραίτητο συστατικό για την θεραπεία αρκετών νόσων.Οι Ιαματικές Πηγές του Καιάφα μπορεί να θεραπεύσουν δερματικές παθήσεις, αθριτικά και ρευματισμούς ενώ η λουτροθεραπεία εντός του Σπηλαίου θεραπεύει το Βροχικό Ασμα. Επίσης το πόσιμο νερό του Γερανίου θεραπεύει παθήσεις χολής και νεφρών.
Αυτή είναι και η θεραπευτική σκοπιά των λουτρών.
Τι συμβαίνει όμως,όταν προσπαθήσουμε να συνδυάσουμε την θεραπευτικότητα των λουτρών με την συμβολή τους στην τουριστική και ως εκ τούτου οικονομική ανάπτυξη του τόπου?
Τίποτε!!!
Μέχρι πριν την πυρκαιά της 24/08/2007 τα υδροθεραπευτήρια λειτουργούσαν σε απαρχαιωμένα κτίρια,που θύμιζαν την πρό του Β παγκοσμίου πολέμου εποχή.Οι ασθενείς ήταν υποχρεωμένοι,για όλη την διάρκεια της θεραπείας τους,είτε να κατοικούν σε παραπλήσια ξενοδοχεία,οικογενειακής μορφής,είτε στο απέναντι νησάκι,που το υπουργείο τουριστικής ανάπτυξης,διατηρούσε ένα μικρό ξενοδοχείο και μικρά σπιτάκια τύπου "γκέτο".Τα υδροθεραπευτήρια λειτουργούσαν μόνο το καλοκαίρι και ελάχιστους μήνες.Ολες οι κυβερνήσεις που πέρασν από την χώρα μας,περισσότερο προσπάθησαν στην υποβάθμιση των λουτρών παρά στην αναβάθμιση τους σε κέντρα ιαματικής θεραπείας και πηγή τοριστικής ανάπτυξης της περιοχής.
Σήμερα που γράφω,εχουμε τα εξής αδιαμφισβήτητα δεδομένα:
Α.Η Ζαχάρω πλέον δεν είναι αυτή που γνωρίζαμε.Από μια περιοχή απείρου κάλλους μετράπηκε σε 3 ώρες σε ¨κρανίου τόπο".Οι ευτυχισμένοι κάτοικοι της μέσα σε 3 ώρες μετατράπηκαν σε δυστυχισμέμους φτωχούς συγγενείς.Το γέλιο αντικαταστάθηκε από το κλάμμα,την λύπη και την απόγνωση.Οι 'Βαρβάτοι" νοικοκυραίοι μετατράπηκαν σε αποδέκτες της ανθρωπιστικής βοήθειας.Το εξαιρετικό αγνό παρθένο ελαιόλαδο της Ζαχάρως,πηγή ζωής για τους κατοίκους,αποτελεί παρελθόν.Η αβεβαιότητα για το μέλλον,διάχυτη σε κάθε βλέμμα Ζαχαραίου,ακόμη και στα μικρά παιδιά.
Β.Η Ζαχάρω όμως,από γεννησημιού της,προικίσθηκε με προικιά,που θα τα ζήλευαν και οι ποιό πλούσιες κοπέλλες του κόσμου.Ομορφο φυσικό περιβάλλον (καταστράφηκε αλλά θα αναδημιουργηθεί),πανέμορφες παραλίες και τα ιαματικά λουτρά της.
Με βάση τα παραπάνω δεδομένα γιατί να μην μπορεί η Ζαχάρω να εκμεταλλευθεί το Β για να θεραπεύσει το Α?Είναι άδικο μια προικισμένη κοπέλλα να μην μπορεί να εκαμεταλλευθεί την προίκα της,για να σώσει την οικογένεια της από καταστροφή.
Τι προτείνω λοιπόν:

1.Παραχώρηση των υδροθεραπευτηρίων αλλά και όλων των εγκαταστάσεων στον Δήμο Ζαχάρως,για πάνω από 70 έτη.
2.Ιδρυση εταιρίας από τον Δήμο,που θα έχει σκοπό την διαμόρφωση και εκσυγχρονισμό κτιρίων και εγκαταστάσεων αλλά και την εκμετάλλευση τους,υπάγοντας τις επενδύσεις σε αναπτυξιακά προγράμματα.
3.Την λειτουργία των υδροθεραπευτηρίων,καθόλην την διάρκεια του έτους,ώστε να είναι συνεχής η τουριστική ανάπτυξη του τόπου.

Αυτά επιβάλουν οι σημερινές συνθήκες.

Ζαχάρω.Πάνω στις στάχτες αρχίζει μια νέα ζωή.

Η Ζαχάρω,μια πανέμορφη περιοχή στην Νοτιοδυτική πλευρά της Πελλοποννήσου,καταστράφηκε από την φονική πυρκαιά της 24/08/2007.Μια πυρκαιά,που τώρα δεν μπορούμε να σκεφθούμε αιτίες και αφορμές για την δημιουργία της,αλλά να αναλογισθούμε τα αποτελέσματα που άφησε πίσω της.Τα είδαμε και τα ζήσαμε:
-Είδαμε τα καμμένα κορμιά και ζήσαμε τον θρήνο για τους καμμένους συγγενείς,τους φίλους,τους γνωστούς,ένας θρήνος που έβγαινε μέσα από τις ψυχές μας και τον ενώναμε για να γίνει ποιο γοερός.Ετσι το αισθανόμασταν.
-Ειδαμε πανέμορφα μέρη,με πλούσια βλάστηση,γεμάτα πεύκα,ελιές και τρεχούμενα νερά,να μετατρέπονται σε "κρανίου τόπο".
-Είδαμε και ζήσαμε την απόγνωση των απλών κατοίκων της περιοχής,για το χαμένο βιός τους.
Αλλά είδαμε,όμως και την αισοδοξία.Αισιοδοξία που ποτέ δεν έλλειψε από αυτούς.
"Εμείς να είμαστε καλά και θα τα ξαναφτιάξουμε".
Αυτό ακούμε συνέχεια από τους κατοίκους.
Είδαμε και την περηφάνεια τους.
Ενώ έχουν καεί,και έχουν υποστεί σημαντικές καταστροφές,ελάχιστοι αποδέχονται την υλική βοήθεια,που αφειδώς αποστέλλεται από όλα τα μήκη και πλάτη της γής.
Δεν τους αφήνει η περηφάνεια.Βαρβάτοι νυκοκυραίοι ήτανε όλοι τους.Τους έτυχε μια αναποδιά,δεν το βάζουν κάτω.Κοιτάζουν πάντα μπροστά.Ποτέ όμως πίσω.
Μπράβο τους.